Przejdź do treści
Przewodnik W Punkt Wcześniak po wypisie. Co dalej?

Rozdział 1

Listy

mam Ci coś ważnego do przekazania...


List od Waszego Dziecka #

Okruch nadziei…

To ja, wasz Okruch, Okruszek. Jestem z Wami już od dawna. A to jest pierwszy list, który do Was piszę.

Mamusiu, nosiłaś mnie pod sercem, gdy Tatuś gładził Cię po brzuchu, w którym bezpiecznie czekałem na spotkanie z Wami i moim Rodzeństwem. A wiesz, Tatusiu, że wtedy i mnie głaskałeś?

Teraz już jestem, mam rodziców i rodzeństwo, z którym tak bardzo chciałbym już być w naszym domu.

Jednak wiem, że jeszcze jestem tutaj w szpitalu i w sumie powiem Wam, że jest spoko – mam tu dużo kolegów i koleżanek, miłe Panie pielęgniarki przychodzą mnie pogilgotać po brzuszku – ostatnio jedna nazwała mnie truskaweczką – jeszcze nie wiem, co to znaczy, pomyślałem, że musi to być coś fajnego. Są też dni, w których nie wiem, co się dzieje, bo śpię spokojnie, przychodzi Pan doktor z wielkimi brwiami i mówi, a potem ciągle mi coś wtykają. Nie jest to fajne, ale może dzięki temu szybciej będę z Wami. Czuję, Mamusiu, jak się martwisz i smucisz, wiesz..., to że wyszedłem już z brzucha, nie znaczy, że nie wiem, co czujesz. Czuję, że bardzo się o mnie martwisz i stresujesz, gdy nie przybieram na wadze.

Wiecie co? Chciałbym Was o coś prosić. Proszę, żeby nie było Wam przykro, gdy w myślach szukacie rzeczy, które mogliście zrobić inaczej – bo może pomogłyby i nie leżałbym tutaj, a może nie, kto wie? Pamiętajcie, że mam instynkt, który pomaga mi radzić sobie z tym, co trudne. Jedyne, czego mi potrzeba, to żebyście trochę opanowali swoje strachy, bo z nimi trudno mi będzie się rozwijać. Czasem trzeba ryzykować, być odważnym. Aaaa i dużo pytać, w tym mam zamiar być mistrzem, bo nawet oczami, nogami, rękami, językiem mogę spytać.

Spodobało mi się tu na Świecie, zostaję!

Kocham Was i czekam, kiedy będziemy już razem. Nic więcej nie potrzebuję, tylko Waszej bliskości i miłości. Może czeka Nas trudna droga, nie zawsze prosta, pełna ciekawych zakrętów. Czuję, że to, co nas poprowadzi, to miłość i przytulanie, dużo przytulania.

Pamiętajcie: KOCHAM WAS!

Ściskam Kochani,

Wasz Okruch Nadziei


List starszego rodzeństwa do Rodziców #

Mamusiu, Tatusiu

Gdy powiedzieliście nam, że nasza rodzina się powiększy, ucieszyliśmy się, ale był to jeden z ostatnich wspólnych momentów, gdy byliśmy całością. Teraz my czujemy się tak samo zagubieni, bezradni, przestraszeni jak Wy. Naszymi wygłupami usiłujemy Was rozbawić, ale czasem nam to nie wychodzi i tylko Was denerwujemy. Gdy ostatnio robiliśmy Wam śniadanie, przypadkowo pękł nam talerz, naprawdę, nie chcieliśmy nic zbroić. To, że czasem coś z rąk nam wypada, to dlatego, że bardzo się smucimy i stresujemy. Mamy rodziców, a jakbyśmy ich nie mieli. My też się martwimy o małego Okruszka, który leży sam w szpitalu i nikt nie może go nawet dotknąć. Staramy się znaleźć sposoby, żeby zwrócić Waszą uwagę, choć ostatnio tego nie dostrzegacie. Gdy wybuchamy płaczem, to dlatego, że nasze potrzeby są od tak dawna niezauważane. Zdarza się nam wybuchnąć złością, dlatego, że chcemy być usłyszani, że też tu jesteśmy i też nie potrafimy poradzić sobie z tą stresującą sytuacją. Potrzebujemy Was, potrzebujemy Waszej miłości i uwagi. Wiemy, że teraz jesteście skupieni na potrzebach malucha, jednak my też chcemy być widziani!

Czujemy się niewidzialni, gdy nas nie słyszycie – patrzycie, a nie widzicie. A my jesteśmy realnymi osobami, starszym rodzeństwem, jesteśmy częścią naszej rodziny. Mamusiu, Tatusiu, proszę, usłyszcie nasze potrzeby, dostrzeżcie nas, nam wystarczy jedynie przebywanie z wami, uwierzcie, że mamy wewnętrzną mądrość, co i jak zrobić, bez nakazów z waszej strony. Gdy nas zauważycie, zrozumiecie, jak wiele już wiemy i rozumiemy z tej trudnej sytuacji. Kochamy Was najmocniej na świecie i jesteście najwspanialszymi Rodzicami, jakich tylko mogliśmy sobie wymarzyć.

Wasze dzieci :-)


List Mamy do Rodziców #

Droga Mamo, Drogi Tato!

Gratulacje! Macie Państwo zdrowe, różowiutkie dziecko, możecie je Państwo przytulić…

…nie, tych słów Państwo nie usłyszeliście, one nie były kierowane do Was. Jedyne dźwięki, które dochodzą do Waszych uszu, to piski wydawane przez aparaturę medyczną, przyciszone i nerwowe rozmowy lekarzy i położnych, bicie zlęknionego własnego serca. Strach sparaliżował każdą komórkę Waszego ciała. Świat się zatrzymał, wszystko dzieje się poza. Nie możecie przytulić Waszego dziecka, nie słyszycie jego płaczu, nie zadzwonicie do rodziny z nowiną, że macie córkę czy syna, nie wyślecie zdjęcia różowego, pulchnego dziecka… przynajmniej nie teraz.

Prawdopodobnie sytuacja potoczyła się niespodziewanie, poród nastąpił nagle. Przecież jeszcze trzy miesiące, jeszcze miesiąc, nie dziś, nie teraz. Nic nie jest przyszykowane, nie ma łóżeczka, wózka, przecież nawet torba do szpitala nie była spakowana. A jednak. My również zostaliśmy rodzicami dziecka, które przedwcześnie przyszło na świat. Tak nagle, tak cicho. Mała kruszyna, mieszcząca się na dłoni lekarza. A my rodzice pozostaliśmy sami, z ogromnym strachem, tak bezradni, jedynie z nadzieją i wiarą. I ogromną miłością.

Jestem mamą Hani, która urodziła się w 28. tygodniu ciąży. Choć była to ciąża podwyższonego ryzyka, prawie do końca wszystko przebiegało prawidłowo. Nikt na żadnym etapie nie wspomniał, że poród może nastąpić przed wyznaczonym terminem. Wszystko zaczęło się w Dzień Matki 26 maja… dzień, w którym stawałam się Mamą. W ten dzień zaczęliśmy walczyć o życie i zdrowie naszego dziecka. Półtorej doby ciągłej kontroli czynności bicia serca dziecka i czynności skurczowych, i nagła decyzja „robimy cięcie”. Na blok operacyjny wjeżdżałam z szeptem „tylko proszę ratujcie moje dziecko”. Była noc. Ciemna i głucha.

Hania przyszła na świat w nocy 28 maja. Ważyła 845 gramów, mając zaledwie 34 cm. Nie usłyszałam jej płaczu ani nawet kwilenia. Nie mogłam jej dotknąć ani przytulić, ja jej nawet nie zobaczyłam! Kątem oka widziałam tylko, jak w inkubatorze ją gdzieś zabierają. Nie było gratulacji, nie było łez szczęścia. Jeszcze przed chwilą pod moim sercem, a teraz…

A teraz Hania ma 4 latka i jest drobną, ale żywiołową i zdrową dziewczynką. Początki oczywiście były bardzo trudne. Do dziś wspomnienia tamtych chwil wywołują ogromne emocje i łzy. Prawie dwa lata pod opieką wielu specjalistów. Długie godziny ćwiczeń. Wiele nieprzespanych nocy. Nieustanne sprawdzanie oddechu dziecka i ogromny strach…, ale ten pozostanie już pewnie na zawsze.

Wiem, że teraz jest niesamowicie trudno, że jedyne, o czym Państwo marzycie, to zasnąć na ten czas i obudzić się, kiedy będzie już po, kiedy wszystko będzie dobrze. Wiem, że teraz macie tylko dwa pytania „czy będzie żyło i czy będzie zdrowe”? Ale proszę, nie poddawajcie się, nie przestawajcie wierzyć. Mama i Tata muszą wierzyć do końca. Bo kto, jak nie Wy, dodacie tej maleńkiej istocie siły do walki? Do walki stajecie teraz. Teraz długie dni spędzone przy inkubatorze, wiele pytań, z których część zostanie bez odpowiedzi, wiele niezrozumiałych sformułowań lekarzy. Ale proszę uwierzyć, że Państwa dziecko jest teraz w najlepszych rękach. A Wy macie ogromne pokłady siły, o których wcześniej nie wiedzieliście.

Czy da się oswoić z tą sytuacją? Nie teraz. Teraz wszystko wydaje się tak straszne i niepewne. Nie pocieszają słowa rodziny „będzie dobrze”. Bo nikt na początku drogi dziecka przedwcześnie urodzonego nie ma pewności, że będzie dobrze – teraz i później. Jedyne, co pewne, to to, że rozpoczyna się punkt zwrotny w Państwa życiu (jak u każdego Rodzica). Teraz przed Państwem i Waszym Dzieckiem długa droga, wypełniona szeregiem wizyt u lekarzy, prawdopodobnie długie godziny spędzone na rehabilitacji, stymulacja rozwoju dziecka w domu. Ale pozostaje wiara… i bezwarunkowa miłość do Waszego dziecka! A ja wierzę, że Państwa dziecko będzie walczyło, mając przy sobie Was.

Jedyne, co możecie dać swojemu Dziecku teraz, to Wasza obecność, Wasza wiara i nadzieja. Jeśli jest taka możliwość i stan Waszego maleństwa na to pozwala, to dotykajcie się z czułością i mówcie z miłością. A jeśli jeszcze nie teraz, to zostawcie w inkubatorze pieluszkę tetrową z Waszym zapachem.

Teraz jest lęk, jak dotknąć tego maleńkiego i kruchego ciała, ale wierzę, że niedługo nie będziecie wypuszczać go ze swoich ramion…

Wiem, że teraz być może nie ma nawet kocyka, ale wierzę, że niedługo będzie miało najpiękniejszy kącik w domu.

Wiem, że teraz lecą łzy niepewności i lęku, ale wierzę, że za jakiś czas będą to łzy radości z pierwszego najmniejszego sukcesu.

Wiem, że teraz dominujące uczucie to bezsilność, ale wierzę, że od dziś będziecie silni jak nigdy dotąd.

Życzę Państwu dużo odwagi, cierpliwości i wiary. Miłość już jest! I oczywiście gratuluję, bo zdarzył się Cud. Cud narodzin Waszego Dziecka.

Anna Ogrodowicz,
mama Hani (28. tydzień ciąży, 845 g, 34 cm)

Jeśli rozmowa z rodzicem, który część tej drogi ma już za sobą, pomoże Wam, napiszcie do W Punkt.


List Psychologa do Rodziców #

Mamo, Tato – witajcie!

Okoliczności, w jakich się spotykamy, nie są zwyczajne. Mimo że kiedyś byłam w podobnej sytuacji jak Wy, nie ośmielę się nawet porównywać. Każdy z nas ma prawo do własnego osobistego przeżywania tego, co dzieje się w naszym życiu. Jedno, co wiem, to to, że jest Wam trudno i że, jeśli dacie sobie szansę i czas, to ze wszystkim sobie poradzicie!

Jesteście jeszcze w szpitalu. Może się zdarzyć, że to będzie długi czas. Jesteście przerażeni, bezsilni, balansujecie między radością i euforią a czarną rozpaczą. Każdy dźwięk telefonu stawia Was na równe nogi, bo to może być wiadomość z oddziału. Każdego dnia mierzycie się z trudnościami, troską i lękiem.

Nie tak miało to wyglądać, prawda? Jeszcze chwilę temu marzyliście, planowaliście, wyobrażaliście sobie, jak to będzie, jak Wasze Dziecko będzie się rozwijać, do kogo będzie podobne, jak będziecie się bawić… A teraz co? Nawet nie możecie wziąć ich na ręce… Zamiast w domu – przesiadujecie na szpitalnym oddziale. Zamiast balonów, kupujecie pojemniki na mleko. Zamiast rozmów z rodziną, kontaktujecie się najczęściej z lekarzami i położnymi… I jak o tym powiedzieć rodzinie? Znajomym? Jak poinformować w pracy? Co dalej? Zewsząd słyszycie: musicie być silni! Nie wolno Wam się załamać, płakać! Wasze Dziecko Was potrzebuje! To prawda – Ono Was potrzebuje każdego dnia, ale Wasza siła to nie udawanie, że nie macie emocji. Wasz strach i lęk, czasem złość i frustracja są absolutnie naturalne! A teraz jest właśnie czas na płacz, krzyk i bunt. Na pytania: dlaczego ja?! Dlaczego to nam się przytrafiło?! Obawiam się, że nie znajdziecie na te pytania odpowiedzi. Ważne jest, abyście dali sobie prawo do tych emocji, do zadawania pytań, do poszukiwania ukojenia. Znowu to powtórzę – potrzebny jest Wam czas! Do niczego się nie zmuszajcie i dbajcie o siebie.

Wasze emocje, takie jak gniew, rozczarowanie i następnie poczucie winy są całkowicie naturalne i adekwatne, i nie dajcie sobie wmówić, że jest inaczej. Tłumienie uczuć nie spowoduje, że znikną, wręcz przeciwnie! Skumulują się i wybuchną w najmniej odpowiednim momencie wobec postronnych osób. To ważne, żebyście mówili o sobie, o tym, co czujecie i przede wszystkim: czego w danej chwili potrzebujecie! Nie próbujcie być superbohaterami – chociaż dla mnie już nimi jesteście. Bohaterowie też potrzebują pomocy i wsparcia. Muszą mieć siłę, żeby trwać przy swoim Dziecku, uczyć się zajmować nim, wspierać w rozwoju. Czeka Was wiele wyzwań. Musicie więc mieć siłę!

A teraz mam dla Was dziwną radę… Ale weźcie ją na poważnie, bo wiem, co mówię! Zanim Wasze Dziecko opuści oddział, ale będzie już stabilne i będziecie mieć w miarę mocne przekonanie, że jesteście na prostej – zadbajcie o siebie i Waszą relację partnerską! Tak! Właśnie teraz! Idźcie na randkę: kolację, spacer, do kina. Nie zapomnijcie o sobie! Rodzice dzieci z wyzwaniami rozwojowymi często tak pochłonięci są opieką nad potomkiem, że zapominają o sobie i swoim związku. A to jest właśnie to, co da Wam wsparcie i siłę w tych najtrudniejszych chwilach! Nie zapomnijcie o tym, co Was łączy i co daje Wam poczucie wspólnoty: wspólna sypialnia (nie chodzi tylko o seks :) ), wspólny stół i posiłek, wspólne zainteresowania i czas spędzony beztrosko, bez myślenia o trudnościach, a czasami nawet chwila zapomnienia, również o Dziecku (tutaj nieocenieni bywają Dziadkowie!).

Jesteście wspaniali! – bo Wasze Dziecko wybrało Was, wiedziało, że sobie poradzicie. Jesteście dzielni! – nawet jeśli czasem Wam płyną z oczu łzy. Jesteście silni! – bo nie zapadliście się w rozpaczy, ale krok po kroku przezwyciężacie napotykane trudności.

Podziwiam Was i przytulam. Ja – mama skrajnego wcześniaka. Ja psycholog.

Joanna Żółkiewska
mama Stasia, skrajnego wcześniaka (25 tc., 850 g i 37 cm)
psycholog

W nagłym zagrożeniu życia dzwoń 112 Pierwsza pomoc Co pilne, co może poczekaćCo pilne